روزگارتون پر از معجزه
تولدی ديگر
همهء هستي من آيهء تاريکيست
که ترا در خود تکرار کنان
به سحرگاهان شکفتن ها و رستن هاي ابدي آه کشيدم ، آه
من در اين آيه ترا
به درخت و آب و آتش پيوند زدم
برچسبها: تولدي ديگر, فروغ فرخزا
ادامه مطلب
روزگارتون پر از معجزه
چه آرزو ها!!
درآمد
چه آرزوها كه داشتم من و ديگر ندارمچهها كه مي بينم و باور ندارم
چهها، چهها، چهها، كه ميبينم و باور ندارم
مويه
حذر نجويم از هر چه مرا برسر آيد
گو در آيد، در آيد
كه بگذر ندارد و من هم كه بگذر ندارم
برگشت به فرود
اگرچه باور ندارم كه ياور ندارم
چه آرزوها كه داشتم من و ديگر ندارم
مخالف
سپيده سر زد و من خوابم نبرده باز
نه خوابم كه سير ستاره و مهتابم نبرده باز
چه آرزوها كه داشتيم و دگر نداريم
خبر نداريم
خوشا كزين بستر ديگر ، سر بر نداريم
برگشت
در اين غم ، چون شمع ماتم
عجب كه از گريه آبم نبرده باز
چهها چهها چهها كه مي بينم و باور ندارم
چه آرزوها كه داشتم من و ديگر ندارم
برچسبها: چه آرزو ها, اخوان ثالث, آخر شاهنامه
نوروز آمد!!!
در این پست به مناسبت آمدن بهار و عمو نوروز اشعاری از شاعران نامی ایران زمین را برایتان آماده کردم باشد که از آن ها لذت ببرید
پیشاپیش سال نو مبارک باد بادا مبارک بادا ایشا الله مبارک بادا......
ادامه مطلب
دانلود کتاب اشعار استاد سهراب سپهری
برچسبها: دانلود کتاب اشعار استاد سهراب سپهری, مرگ رنگ, زندگی خواب ها, سهراب سپهری
منو از ياد بردين / من همون ايرانم / وقتى رفتين گريه کردم / توى ٍ اون فصل ٍ غم آلود / گفتين اما برميگردين / همه دلخوشيم همين بود / گفتين و منم نشستم / منتظر با چشم ٍ بيدار / بچه هاى نازنينم / پس چى شد وعده ى ديدار / شبا که ياد ٍ گذشته / پر ميشه توى ٍ وجودم / دوباره يادم مى افته / که من اون روزا چى بودم / خالى از حس ٍ حقارت / سرفراز بودم و سالار / بچه هاى نازنينم / پس چى شد وعده ى ديدار / منو از ياد نبرين / ميدونم ويرانم / زجه هامو ميشنوين / من همون ايرانم / خسته از بوسه ى شلاق / چيزى از تنم نمونده / يه قفس شبيه ٍ گربه / پيکر ٍ منو پوشونده / از همون روزى که رفتين / من يه روز ٍ خوش نديدم / بچه ها با من نبودين / تا ببينين چى کشيدم / منو از ياد نبرين / ميدونم ويرانم / زجه هامو ميشنوين / من همون ايرانم / هنوز از خودم ميپرسم / که چى شد اون همه همت / نکنه که خو گرفتين / به پناه جويى و غربت / هنوزم بيدار نشستم / نکنه که برنگردين / بچه هاى نازنينم / منو از ياد که نبردين / منو از ياد نبرين / ميدونم ويرانم / زجه هامو ميشنوين / من همون ايرانم
صدای تمنای مارا ببین
دلم از فشار نفس تنگ شد
ظرافت در اندیشه ام سنگ شد
نشد خاطر از نور بیهوده شاد
چرا غم شکست از تباهی باد
ولی میدوم تا در این روزگار
صدایی بماند زمن یادگار
صدای زبا بستگان پوچ نیست
زبان بسته در حسرت کوچ نیست
زبان بسته را سینه فریادهاست
زبان بسته خود اعتبار صداست
اگر روزی امد صدایی به گوش
از اعماق بیدار خاکی خموش
بدان من در ان خاک پوسیده پوست
هوای صدایم تورا ارزوست
به یک بوسه شب را سحر میکنی
صدا مرحم دل صدا خواهش است
صدا رمز هستی صدا اتش است
بگو و بخوان و بزن اتشم
که من در صدای تو پر میکشم
سلام به دوستان عزيز:
شايد تا به حال
كلمه كاريكلماتور را شنيده باشيد حال مي خواهم تاريخچه ي آن را براي شما
بيان كنم و چند نمونه از آن را نيز براي شما آورده ام تا با آن بيشتر آشنا
شويد
کاریکلماتور نامی است که احمد شاملو بر نوشتههای پرويز شاپور گذاشت. این کلمه ابتدا در سال ۱۳۴۷ در مجله خوشه به سردبیری شاملو به کاربرده شد و حاصل پیوند «كاريكاتور» و «کلمه» است. به نظر شاملو، نوشتههای شاپور کاریکاتورهایی است که با کلمه بیان شدهاست
نمونههایی از کاریکلماتورهای پرویز شاپور
وقتی عکس گل محمدی در آب افتاد، ماهیها صلوات فرستادند.
اگر بخواهم پرنده را محبوس کنم، قفسی به بزرگی آسمان میسازم.
به عقیده گیوتین، سر آدم زیادی است.
به یاد ندارم نابینائی به من تنه زده باشد.
قلبم پرجمعیتترین شهر دنیاست.
به نگاهم خوش آمدی.
قطرهٔ باران، اقیانوس کوچکی است.
هر درخت پیر، صندلی جوانی میتواند باشد.
برای اینکه پشهها کاملاً نا امید نشوند، دستم را از پشه بند بیرون میگزارم.
گربه بیش از دیگران در فکر آزادی پرندهٔ محبوس است.
روی همرفته زن و شوهر مهربانی هستند!
غم، کلکسیون خندهام را به سرقت برد.
بلبل مرتاض، روی گل خاردار مینشیند
پرنده مردنى ست
دلم گرفته است
دلم گرفته است
به ايوان ميروم و انگشتانم را
بر پوست كشيده ى شب مي كشم
چراغ ها رابطه تاريكند
چراغ ها رابطه تاريكند
كسي مرا به آفتاب
معرفى نخواهد كرد
كسي مرا به ميهماني گنجشك ها نخواهد برد
پرواز را به خاطر بسپار
پرنده مردنى ست
فروغ فرخزاد
حماسه!
در چارراه ها خبري نيست
يك عده مي روند
يك عده خسته باز مي آيند
و انسان-كه كهنه رند خدائي ستبي گمان-
بي شوق و بي اميد
براي دو قرص نان
كاپوت مي فروشند
در معبر زمان
در كچه
پشت قوطي سيگار
شاعري
استاده بالبداهه نوشت اين حماسه را
"انسان خداست
حرف من اين است
گر كفر يا حقيقت محض است اين سخن
انسان خداست"
از بوغ يك دوچرخه سوار الاغ پست
شاعر زجاي جست و ...
... مدادش نوكش شكست
احمد شاملو
سلام به دوستان عزيز:
شعرى از احمد شاملو رو براي شما انتخاب كردم كه اميدوارم خوشتان بيايد:
از مرگ....
هرگز از مرگ نهراسيده ام
اگر چه دستانش از ابتذال شكننده تر بود
هراس من – بارى- همه از مردن در سرزمينى ست
كه مزد گوركن
از آزادى آدمى
افزون تر باشد
جستن
يافتن
و آنگاه
به اختيار برگزيدن
واز خويشتن خويش
باروئى پى افكندن-
اگر مرگ از اين همه
ارزشي بيشتر باشد
حاشا كه هرگز از مرگ هراسيده باشم
احمد شاملو-آيدا در آينه-سال 41
زندگى چيست؟
زندگى چيست؟
يك خواب شبانه؟
يك روياى عاشقانه؟
يا رها شدن با يك آرزوى بچگانه؟
نه،زندگى خواب نيست
مجاز نيست
يك حقيقتست
يك حقيقت به روشني روزهاى تابستانى
زندگى رويا نيست
عاشقانه نيست
زندگي ، مثل يك مرد دقل باز
زندگي يعني:يك منطق سخت دل خراشانه
زندگي آرزوي بچگانه نيست
زندگي يك حقيقت بچگانه ست
جاي قهر و آشتي ؛
كينه هاى زودگذر؛
بازى هاى بچگانه؛
گريه ها و خنده هاى نياز مندانه؛
زندگي خواب و رويا نيست
زندگي يعني :
حقيقتي روشن
سختي دل برانه
بازى كودكانه
زندگي جاريست
مثل جويبار لحظه ها
بايد زندگي كرد
در اين دو روز سرد و تاريك وانفساى
زندگي جاى قهر و كينه نيست
زندگي جاي تفرقه و فساد و دورويي هم نيست
زندگي جاي مهر و محبت و دوستيست
جاي آزادي و رها شدن از آزارست
آري زندگي يعني اين.
زندگي خيال و توهم نيست
زندگي اينيست كه مي بيني
چيزي ست مي شنوي
آري اين همان درك روشني ست از زندگي
زندگي واقع بينانه؛
بياييد واقع بين باشيم
زندگي جويبار لحظه هاست
زندگي جاريست مثل خون در رگ ها
پس بياييد واقع بينانه زندگي كنيم
بياييد دوباره لحظه هاى خوب را با هم جارى كنيم
زندگي جاى بلا و سختي نيست
زندگي ميدان نبرد و پيروز شدن است
پس بيا تا درفش كاويان را ازآن خود كنيم
پس بيا تا دوباره لحظه هاى خوب را با هم جارى كنيم
م.رها
اى ايران اى سراى من
اى
گمگشده وجود و خيال من
با عشق تو؛
مى شكفند غنچه ها از پس باغ هاى خشك
و مى جوشند رود ها در كوهستان هاى سرد خيال
و مى رويند گل ها در دل عاشقان
گمگشده به خيال تو
اين جا و همه جا به نام توست
اين
خاك و همه خاك ز ياد توست
حال
اين ها به خاطر پول
اين ها و همه را به دست انكار مى سپارند
و جان ها و همه جان را به دست تقدير
مى سپارند
و سپس تورا به زندانى سرد وتاريك مى سپارند
من براى آزادى تو مى كوشم
مى كوشم در اين خاك كه از خاك غربت
،غربت انگيز تراست
و مى گويم به ياد تو
تا به ياد آرند جوانان سال هاى گذشته هاى
تو
بد گفتند و خاموش كردند چراغ هايى كه
با ياد تو روشن مى شد
آن هم براى چه؟
براى
پول؟
در نااميدى بسى اميدى هست
تا هستم به ياد تو هستم گر نيستم به خاطر تو نيستم
آرى بايد گفت هر حرف گفتنى را
وبايد شنيد هر حرف شنيدنى را
پنجره
يك پنجره براى ديدن
يك پنجره براى شنيدن
يك پنجره كه مثل حلقه ى چاهى
در انتهاي خود به قلب زمين مى زسد
و باز مي شود به سوى وسعت اين مهربانى مكرر آبي رنگ
بك پنجره كه دست هاپ كوچك تنهايي را
از بخشش شبانه ى عطر ستاره هاپكريم
سرشار كي كند.
خورشيد را به غربت گل هاى شمعدانى مهمان كرد
يك پنجره براى من كافيست.
.: Weblog Themes By Pichak :.
